Spotkanie typowe i nietypowe

Spotkanie Krystyny Woźniak z członkami sekcji „Rozmowy o książkach” Uniwersytetu Trzeciego Wieku było z jednej strony typowe, a z drugiej bardzo nietypowe. Poetka rozpoczęła typowo, czyli opowiedziała o swojej drodze do wierszy i o wcześniej wydanych tomikach. Wyrosły one przede wszystkim z jej pracy zawodowej z dziećmi osieroconymi, a także z jej wrażliwości. Tej tematyce poświęciła szczególnie tom „Życiopisanie”. Poetka przeczytała kilka wierszy.
Następnie przeszła do nowego tomu pt. „Niebo pękało sierpniem”. Zawiera on wiersze zainspirowane Powstaniem Warszawskim z 1944 roku. Krystyna Woźniak urodziła się długo po zakończeniu wojny, ale mieszkała w Warszawie, a Warszawa ciągle żyła wspomnieniami tragicznych skutków powstania. Miejsca, obrazy i ludzie z tamtego okresu tak silnie utrwaliły się w jej pamięci, że teraz, jako dojrzała kobieta, od parunastu lat mieszkanka dalekiego od Warszawy Gorzowie, musiała napisać wiersze o Powstaniu Warszawskim. Przeczytała kilka o indywidualnych bohaterach, a także o losie całej stołecznej społeczności.
Słuchacze UTW najczęściej pochodzą z rodzin mających swe korzenie na ziemiach wschodnich międzywojennej Rzeczypospolitej. Ich los to prześladowania Ukraińców, to rzeź wołyńska, to mordercza jazda ze wschodu na ziemie zachodnie, to zakaz powrotu i tęsknota za rodzinnymi stronami. Dla tych rodzin Powstanie Warszawskie było tylko jednym z wielu tragicznych zdarzeń II wojny światowej. Tymczasem to nie powojenny exodus a właśnie powstanie ukształtowało duchowe oblicze Polaków. W zbiorowej pamięci los ludzi ze wschodnich ziem nie zajmuje należnego mu miejsca. Literackie przypomnienie Powstania Warszawskiego właśnie seniorom z UTW pozwoliło na refleksję o wpływie przeszłości na nasz światopogląd i na nasze cechy narodowe. Życiowe doświadczenie słuchaczy pobudziło do wyprowadzenia z poznanych wierszy wniosków całkiem odmiennych od tych, jakie są udziałem środowisk młodzieżowych. I na tym właśnie polegała nietypowość spotkania w UTW.